Kościec zasobny jest w ponad 99% ustrojowego wapnia i około 80% fosforanów. W przypadku ubogiej podaży soli mineralnych bądź też ich zaburzonego przyswajania, regulowanie stężeń najważniejszych dla kośćca pierwiastków, odbywa się w płynie pozakomórkowym oraz w surowicy w momencie uwalniania ich z kości ( Szpringer-Nodzak, Wochny- Sobańska 2004). Zaburzenia w obrębie tkanek twardych zęba polegają na niecałkowitej mineralizacji, niedorozwoju (hipoplazja) lub też nadmiernym rozwoju szkliwa (hiperplazja). Jeżeli procesy w szkliwie występują na pojedynczych zębach, niesymetrycznie, dowodzi to zadziałania czynnika miejscowego. Hipoplazja szkliwa zdarza się w mlecznym uzębieniu niezwykle rzadko, ponieważ procesy mineralizacji tkanek twardych przebiegają już w okresie prenatalnym, gdy organizm matki optymalizuje, kontroluje rozwój i równoważy ewentualne braki. Aktywność elementów niekorzystnych dla rozwoju i mineralizacji zawiązków zębowych przypada w 60% na pierwszy rok życia pozapłodowego. W dalszym okresie procent ten obniża się po czwartym roku życia już tylko do 5% ( Szpringer-Nodzak, Wochny- Sobańska 2004).